De eerste noden  

Terug naar Emigratie
Terug naar Vooraf 
Naar: Waar woon ik nu
Home


Wonen en meer
Na mijn - feitelijk onbezonnen - telefoontje naar de makelaar en het tekenen van een huurcontract voor drie jaar, was ik mij nog maar nauwelijks bewust wat ik mij op de hals had gehaald. Het zal mijn aard geweest zijn (zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten) die mij erdoor hebben gesleept. Want ja, een huurcontract, opgesteld in een voor mij volkomen vreemde taal ondertekenen is n ding maar daarna volgen nog meer van die 'onleesbare' contracten. Je wilt natuurlijk ook een (her)aansluiting van water, elektrisch, telefoon en internet enzo. En ik had (verplicht) een huurschade-verzekering nodig, begreep ik uit de onduidelijke gesprekken. Ik heb heel veel te danken aan giga leuke jonge dame (Alice), die ik bij het openen van een rekening bij de bank heb leren kennen. Alice, de schat, wees mij later vaak - ook bij niet bankzaken - de weg in het voor mij Franse regeltjes doolhof.

Vanaf niets
Na de scheiding van Monique en na mijn hartaanval moest er dus vanaf niets en met lege handen opnieuw worden begonnen met wonen. Dat heeft veel plezierige maar toch ook best wel een paar probleemachtige kanten. En van de plezierige kanten was de nieuwe vriendin. Helaas kon en wilde zij uiteindelijk niet bij mij in Frankrijk en wilde ik niet bij haar in Utrecht komen wonen. Hoewel we langzaam afscheid van elkaar hebben genomen zijn we tot op heden nog altijd gewoon goeie vrienden gebleven. Gelukkig had ik in mijn ouwe trouwe campertje wel wat potten, pannen, lepels en vorken over om in mijn nieuw en nog maagdelijk onderkomen te kunnen beginnen. Bij een grote supermarkt was een eenvoudig kooktoestel en wat te eten al gauw aangeschaft. De matras uit de camper moest voorlopig als bed in de slaapkamer dienen. En ach, het camperen werd na oktober voorlopig toch even niets meer.

Inrichting
Behalve eten, drinken en slapen is het ook meer dan handig ergens op en ergens aan te kunnen zitten. De laatste keer dat ik mijn vriendin terug naar Utrecht bracht vonden we daar in een kringloopwinkel en op internet wat simpele meubeltjes voor een klein prijsje. De paar eerder in de gauwigheid aangeschafte schragen met een plank erop konden nog dienst blijven doen als bureau en als boekenkast. Nadien heb ik mijn uitzet in een rustig tempo nog iets uitgebreid maar een echt warme en huiselijke omgeving zal het nooit worden. Daar is - zeker in mijn geval - sowieso een vrouwenhand bij nodig. Wijlen mijn moeder zou wel zeggen: als het maar niet stuk en wel schoon is. En intussen heb ik ervaren: less is -so much- more !

Het dorp
In het begin is het - ook in een klein dorpje - in een volkomen vreemde taal nog een hele puzzel om uit te vinden wie wie is, wat wat is en waar waar is. De eerste dagen heb ik op mijn verkenningstochtjes per e-vouwfietsie veel foto's gemaakt. Niet alleen foto's van leuke straatjes en gebouwen maar vooral ook foto's van informatieborden. Wanneer is het postkantoor open en wat zijn de openingstijden van de apotheek en andere - voor mij - belangrijke zaken. Niet minder belangrijk zijn de Franse namen van bepaalde instanties waar je mee te maken gaat krijgen. Dat de apotheek hier een pharmacie wordt genoemd is al gauw duidelijk maar waar moet je naartoe als iemand je naar de 'mairie' verwijst ?

Petanque
Nadat de meeste horden van het kunnen wonen, eten, drinken en slapen uiteindelijk probleemloos zijn genomen wordt het tijd om deel te nemen aan de sociale dingen in zo'n dorpje. Met de buurvrouw ga ik af en toe naar een zanguitvoering in de kerk. Met een andere buurman ga ik regelmatig naar een voetbalwedstrijd. Gelukkig speelde ik in Nederland al op redelijk hoog niveau (hoofdklasse) de typisch Franse sport, petanque (jeu de boules). Ook was ik in Nederland al enige jaren redactie-medewerker van het landelijke bondsblad van de NJBB (Nederlandse Jeu de Boules Bond). Een leuke combinatie om mij, drie weken nadat de huur van mijn huisje was ingegaan, op een zonnige woensdagmiddag spontaan op het plaatselijke boulodrome te melden bij de ongeveer twintig mannen van het dorp, met de vraag (in onmogelijk Frans) of ik mischien mee zou mogen doen. En van de mannen gaf mij spontaan zijn drie ballen te leen en werd ik als pointeur ingedeeld in een triplette. Een engeltje van daarboven heeft mij ongetwijfeld geholpen indruk te maken bij het eerste spelletje met mijn nieuwe vrienden. Op hun uitbundig verzoek heb ik het eerste halfjaar in mijn nieuwe woonplaats vaak tot wel zo'n zes middagen per week, van drie tot zes uur, petanque gespeeld.


Naar: Waar woon ik nu